Welkom bij cdrecensies.nl

This is the place to be, tenminste, als je een eerlijke mening op prijs stelt  ????

Hier geven wij onze mening over cd's die wij onder oren krijgen, soms kan dat een "ongezouten" mening zijn want wij vertellen je echt wat wij er van vinden en ja, dat kan natuurlijk ook wel eens minder zijn. Ons oordeel is dat van deskundige leken (in ons team o.a. een artiestenmanager met meer dan 35 jaar ervaring; een radioprogramma-maker met meer dan 40 jaar ervaring; een ex-technicus van o.a. Normaal, Los Vast en diverse top100-orkesten)
Vergeet ook niet even onze Spelregels door te nemen.

JOUW CD OP CDRECENSIES.NL? DAT KAN! 

 

Steve Hill - Solo Recordings Vol. 3

Steve Hill is een Canadese alles-kunner, die het begrip one-man band een aparte dimensie geeft. In zijn eentje speelt hij live zowel solo-gitaar als een redelijk volledige drumkit en uiteraard neemt hij de zang ook voor zijn rekening. Ook de produktie is eigen werk. Hill heeft eigenlijk al van alles gemaakt: hard-rock, country, folk en stonerrock, maar wel altijd doorspekt met zijn eerste muzikale liefde, de blues en dit is zijn negende album, met meest originals en een paar covers.

Op zijn palmares prijken diverse awards, maar dat is iets waar ik mij weinig aan gelegen laat liggen; ik ga uit van wat ik te beoordelen krijg. Is dat leuk/goed/slecht/wel aardig/of stuiter ik door de kamer van genot? Dus kom maar op met vol. 3. Opener “Damned” stemt mij direct vrolijk! Ik stuiter inderdaad van genot door de kamer! Wat een groove, en dat zonder bas! Plaat kan nu al niet meer kapot......of wel? De volgende, “Dangerous”, is wat vlakker; wat minder passie klinkt er door. Geeft niet, ik vergeef het hem. Derde is een cover, “Still A Fool & A Rollin’Stone”, een nummer wat je niet vaak tegenkomt. Durven er zich zo weinig aan te branden?

Steve doet dat zeker niet. Intro mag wat korter, louter instrumentaal wreekt het beperkte instrumentarium zich toch een beetje. Maar wel lekker hoor! In “Slowly Slipping Away” komt er nog een mondharmonica bij en is de gitaar een akoestische geworden, wat wonderwel op deze plaat past! Dan “Rhythm All Over”: Gadverdamme, daar slaat hij toch de plank mis; nummer zonder kop en staart. Ik begin te vrezen dat Steve Hill met de sterke opener al zijn kruit heeft verschoten. Gelukkig komt dan “Smoking Hot Machine”, waarin de mondharmonica is ingeruild voor een echte mouth-harp. Dit neigt met gebruik van distortion wel een tikkie naar b.v. Left Lane Cruiser en mag wel wat minder dus. “Troubled Times”: weer akoestisch en nu kruipt zijn country wel lekker naar de blues toe. Goed opgebouwd nummer, luister zelf maar. “emily” is de misser van deze plaat; ik zie ze hierop al een line-dance doen en dat is bij mij geen compliment. en dan, dan schud ik weer wakker....”Can’t Take It With You” is ineens weer wat het wezen moet: lekker vette boogie. Aparte plaat is dit zo: Fantastische hoogtepunten, daarbij een paar gewoon ijne nummers en ook wat bagger. even door; nog 3. en dan......... BAM! “Rollin & Tumblin’/Stop Breaking Down”: Alles is hem weer vergeven. Wat een genot. Ja, een traditional, maar een waarin hij wel ijn zijn eigen unieke sound heeft gestopt. “Going Down The Road Feeling Bad”: ook zo’n juweel, overwegend country, maar prima akoestisch werk. “Walking Grave” is een redelijk verdienstelijke afsluiter. Conclusie: Steve Hill wil iets te veel zelf doen.

Bij het schrijven heeft hij zich in een aantal nummers bij laten staan, maar dat zijn niet de beste of de slechtste nummers. Ik zou voor een volgende plaat iemand anders de productie laten doen, dan luistert er ook iemand met een ander oor naar. Al met al toch een fijne, boeiende plaat; zeker geen miskoop.

Ton Odijk

 

Uw reclame hier?

Dat kan, tegen een schappelijke vergoeding kan uw bedrijfslogo en eventueel wat tekstregels op deze site staan.
Ook als er geen rechtstreekse binding is met muziek kunnen wij misschien wat voor u betekenen.

Wilt u daar meer over weten neem dan even contact met de redactie op via de contact button.

Twitter Updates

No tweets found.