Welkom bij cdrecensies.nl

This is the place to be, tenminste, als je een eerlijke mening op prijs stelt  ????

Hier geven wij onze mening over cd's die wij onder oren krijgen, soms kan dat een "ongezouten" mening zijn want wij vertellen je echt wat wij er van vinden en ja, dat kan natuurlijk ook wel eens minder zijn. Ons oordeel is dat van deskundige leken (in ons team o.a. een artiestenmanager met meer dan 35 jaar ervaring; een radioprogramma-maker met meer dan 40 jaar ervaring; een ex-technicus van o.a. Normaal, Los Vast en diverse top100-orkesten)
Vergeet ook niet even onze Spelregels door te nemen.

JOUW CD OP CDRECENSIES.NL? DAT KAN! 

 

Eric Bibb - Migration Blues

Eric Bibb herinnert ons er aan, dat als we de geschiedenis nader bekijken, een ieder van ons waarschijnlijk wel migranten onder zijn voorouders heeft gehad. Hij trekt ook een parallel tussen de AfroAmerikaanse katoenplukkers die op de vlucht voor racisme en economische misère naar de noordelijke steden trokken en de huidige migratiestroom in Europa vanuit Afrika en het Midden-Oosten. Daarmee geeft hij natuurlijk, zeker in deze tijd, he, meneer Trump, een geweldig politiek statement af.

Zo schrijft hij zelf in de linernotes: ”Refugees are not “problems” – they are courageous fellow human beings escaping dire circumstances.”. Dat is een standpunt wat ieder weldenkend mens zal kunnen onderschrijven. Of beter, moeten onderschrijven.. Op dit album wordt hij bijgestaan door JJ Milteau (harmonica) en Michael Jerome Browne (gitaar, iddle,banjo). Beide heren hebben ook meegeholpen in de productie, waardoor het eigenlijk de Eric Bibb Band zou moeten zijn in plaats van alleen Eric Bibb. Maar dat terzijde. In opener Refugee Moan is het arrangement klein gehouden, waardoor de tekst goed is te verstaan. Ik hoor hem zingen over de verschillende mogelijkheden om te vluchten.. In Delta Getaway bid hij dat hij niet dood wakker wordt; hij heeft het ook over het leven in angst, en dat de blues je daaruit trekt. Hoe, dat zegt hij er niet bij. Heel knap houdt hij je nu nog bij de les door het magniieke spel van hemzelf en zijn companen.

Dat spel is zelfs zo magniiek, dat de tekst in het volgende nummer, Diego’s Blues, mij niet meer interesseert. Feitelijk is dit een zeer geëngageerd album, waarmee het inderdaad, zoals de promotiesheet zegt, weleens een van de belangrijkste albums van Eric Bibb kan zijn. Wanneer ik me dan nu beperk tot de muziek op Migration Blues, dan is het veel van hetzelfde. Wel heel mooi van hetzelfde. Maar na 5 glazen ijne champagne wil ik ook wel eens wat anders, wat stevigers. Opvallend is dat het titelnummer, vijfde track, op dit conceptalbum instrumentaal is. Michael Jerome Browne beschrijft ook: “Harmonicas, guitars, iddles, banjos and the human voice. These are the sounds on this album”. De stem van Eric is ook heerlijk om naar te luisteren. Instrumentaal wordt er af en toe van lead gewisseld. Zo is in We Had To Move de banjo het belangrijkste; maar dat verandert niets aan de sfeer. Ik spring even naar This Land Is Your land, een uitgekauwde klassieker, in alle muziekgenres tig keer uitgevoerd. Heel verrassend begint het acappella, waardoor je wel gelijk weer bij de les bent. Ook snap je waarom dit nummer is opgenomen: This land Is Your Land.....

Voor de rest is dit een lastig album om een oordeel over te geven. De songs zijn per stuk meer dan gewoon aangenaam om naar te luisteren; de arrangementen en de productie zijn af. Er is meer dan genoeg aandacht aan besteedt. Maar ik mis variatie; het is teveel van hetzelfde. Dat maakt dit een perfect album om in je auto in de cd-wisselaar te stoppen of, zoals tegenwoordig, op je ipod te zetten.

Ton Odijk

Uw reclame hier?

Dat kan, tegen een schappelijke vergoeding kan uw bedrijfslogo en eventueel wat tekstregels op deze site staan.
Ook als er geen rechtstreekse binding is met muziek kunnen wij misschien wat voor u betekenen.

Wilt u daar meer over weten neem dan even contact met de redactie op via de contact button.

Twitter Updates

No tweets found.