Welkom bij cdrecensies.nl

This is the place to be, tenminste, als je een eerlijke mening op prijs stelt  ????

Hier geven wij onze mening over cd's die wij onder oren krijgen, soms kan dat een "ongezouten" mening zijn want wij vertellen je echt wat wij er van vinden en ja, dat kan natuurlijk ook wel eens minder zijn. Ons oordeel is dat van deskundige leken (in ons team o.a. een artiestenmanager met meer dan 35 jaar ervaring; een radioprogramma-maker met meer dan 40 jaar ervaring; een ex-technicus van o.a. Normaal, Los Vast en diverse top100-orkesten)
Vergeet ook niet even onze Spelregels door te nemen.

JOUW CD OP CDRECENSIES.NL? DAT KAN! 

 

Sean Webster - Leave Your Heart At The Door

Sean Webster - Leave Your Heart At The Door

Sean Webster is er een met een klassiek verhaal, Toen hij 14 was kreeg hij via een schoolvriendje een gitaar in handen en was gelijk verkocht. Uiteindelijk besloot hij dat Eric Clapton zijn voorbeeld werd, maar niet voordat hij het oevre van jongens als de Kings (Albert, BB en Freddie), Robert Cray, Mark Knopler en een aantal anderen had uitgespit. Vervolgens werd er een band geformeerd, die in de loop der jaren allerlei wijzigingen onderging. Zowel in Europa als de USA heeft hij vele podia en festivals platgespeeld; inmiddels is hij in ons landje neergestreken, om van hieruit verder te werken.

Nu met Leave Your Heart At the Door dus. Het album, en dat is wel even wat , is gemastered door Jon Astley, een meneer die dat ook doet voor bandjes/ artiesten als de Rolling Stones, Toto, John Mayal, Jools Holland en nog een aantal. Interessant om te lezen, maar wat ik altijd het interessantste vind is wat we uiteindelijk te horen krijgen; 10 nummers van eigen hand, en een van Keith Urban. Sean heeft zelf de de productie en de arrangementen gedaan. Wel: produceren kan hij, dat is zeker, zingen ook en gitaar spelen is ook geen probleem. Maar het eerste, nogal bombastische, nummer “Give Me The Truth” is van 13 in een dozijn. Er wordt wel heel veel tijd gevuld met Ohohohe Ohohohe, zonde, want dat er aandacht aan de opname is besteedt kan je horen. Dan “Wait Another Day”: Apart, dit is wel een goed nummer, feitelijk een powerballad, maar toch weer net niet. Ik vrees al te weten waar dit album heen gaat.

En ja hoor, “Broken Man” ook. Wat hier aan de hand is, is dat Sean Webster de fout maakt te veel zelf te willen doen, waardoor het allemaal net niet het beoogde resultaat heeft. Omdat hij zich in de studio over letterlijk alles druk heeft gemaakt is hij voorbij gegaan aan zijn belangrijkste instrument: zijn eigen stem. Het is allemaal loepzuiver. Maar hij pakt je nergens bij je ballen. Daarmee is deze cd een middle of the road plaat geworden. Niet verkeerd, maar geen hoogvlieger. Wil je tijdens een lange autorit een cd in de wisselaar hebben waar je vrouw zich niet aan ergert? Kan je rustig deze pakken. En dat is precies de reden dat er nu een serieuze maatschappij achter Sean Webster is gaan staan. Dat snap ik wel.

De radiostations kunnen dit zomaar op gaan pakken, dus wie weet wat we nog van hem gaan horen. Er staat wel een hele goede uitschieter op de plaat: “Start Again”. Daarin hoor je wel de inspiratie, de power en Sean gaat in deze ballad gelukkig ook echt los op zijn gitaar. Geen cd die naar de zolder verdwijnt, maar hij komt ook niet in mijn top10. Ik denk dat een concert van de man wel genieten zal zijn, en dat is iets wat regelmatig kan in ons land. Zie www.seanwebsterband.com

Ton Odijk

Uw reclame hier?

Dat kan, tegen een schappelijke vergoeding kan uw bedrijfslogo en eventueel wat tekstregels op deze site staan.
Ook als er geen rechtstreekse binding is met muziek kunnen wij misschien wat voor u betekenen.

Wilt u daar meer over weten neem dan even contact met de redactie op via de contact button.

Twitter Updates

No tweets found.