Welkom bij cdrecensies.nl

This is the place to be, tenminste, als je een eerlijke mening op prijs stelt  ????

Hier geven wij onze mening over cd's die wij onder oren krijgen, soms kan dat een "ongezouten" mening zijn want wij vertellen je echt wat wij er van vinden en ja, dat kan natuurlijk ook wel eens minder zijn. Ons oordeel is dat van deskundige leken (in ons team o.a. een artiestenmanager met meer dan 35 jaar ervaring; een radioprogramma-maker met meer dan 40 jaar ervaring; een ex-technicus van o.a. Normaal, Los Vast en diverse top100-orkesten)
Vergeet ook niet even onze Spelregels door te nemen.

JOUW CD OP CDRECENSIES.NL? DAT KAN! 

 

O.D. Rock ‘N Blues Band - Many Roads

Op de tracklist zien we drie nummers die toegeschreven worden aan Joe Bonamassa*, naast een van een persoonlijke favoriet van mij, Robert Johnson (Walking Blues), en van Willie Dixon, Billy Thompson, Brown Bird en Kenny Wayne Shepherd ook elk een. Wellicht dat deze mannen er wat leuks mee kunnen? We trappen af met So It’s Like that. En ja hoor! Lekker! Het is allemaal niet foutloos, niet perfect, maar dat maakt het juist leuk. Stampt lekker door. Ik begrijp nu ook meteen wat ik tegen Bonamassa heb: veel te glad. (Net als zijn pakken...).

De tweede op de schijf, tevens tweede cover van Bonamassa, is Living On the Moon. Verdomd. De mannen van O.D. begrijpen helemaal waar het om gaat: enthousiasme! Ik krijg visioenen van alle roadmovies die ik ooit heb gezien. Verder met King’s Highway ( Shepherd). Ook deze zetten de heren moeiteloos naar hun hand. Een bescheiden hoofdrol (kan dat?) voor pianist Raymond van Kesteren. Waar het eerste nummer nog wat ielig klonk in de productie, staat dit nummer als een huis. Down To The River (Brown Bird), een beetje een slap gospelnumer, had daarentegen van mij niet gehoeven; zit gewoon niet genoeg pit in. Back To Memphis geeft je precies wat je van de titel mag verwachten: lekkere rock ‘n’ roll, in de sfeer van het aloude MacTaple, om er maar een Nederlandse evenknie bij te pakken.

Het gedreutel van Down To The River ben ik alweer vergeten. Can’t Judge A Book (Dixon) is natuurlijk heerlijk; aan nummers van Willie Dixon kan je onmogelijk wat verpesten (dat heb ik althans nog niet meegemaakt). Weer van die fijne rock ‘n’ roll. O.D. Blijkt geen rock ‘n blues band te zijn maar een blues/rock ‘n ‘roll band. En dat vind ik niet vervelend! Al met al zijn ze bezig om met deze cd een dikke voldoende te scoren. Dan het titelnummer van deze cd. So Many Roads. Op een paar seconden na 8 minuten, toe maar. Wat een glansrol voor gitarist/zanger Gert Vonk! Onderuit zijn tenen! Afsluiter is mijn favoriet bij voorbaat: Walking Blues van Robert Johnson, opgenomen tijdens een repetitie, daarom tot bonus track verheven. Goed gedaan! Door de primitievere opname komen ze heel dicht bij het origineel. Piano ligt er wat te dik op, maar dat kan door de opname komen. Al met al: een heerlijke schijf. Als je deze koopt na een optreden dan krijg je daar geen spijt van. Geen idee of het ding ook in de winkel te krijgen is, maar anders vast en zeker via de website te bestellen. Als je Nederlandse blues verzamelt dan mag deze niet ontbreken!

Al met al: een dikke 7, bijna een 8.

 

Ton Odijk

* (n.v.d.r. Voor de volledigheid dient hier vermeld te worden dat “So Many Roads” niet van Joe Bonamassa is, zoals op de hoes staat vermeld. Het nummer is geschreven door Marshall Paul in 1959, voor het eerst opgenomen door Otis Rush in 1960 en was een flinke hit voor John Mayall in 1966. Daarna is het nog menigmaal door anderen gecovered, waaronder dus Joe Bonamassa.)

Uw reclame hier?

Dat kan, tegen een schappelijke vergoeding kan uw bedrijfslogo en eventueel wat tekstregels op deze site staan.
Ook als er geen rechtstreekse binding is met muziek kunnen wij misschien wat voor u betekenen.

Wilt u daar meer over weten neem dan even contact met de redactie op via de contact button.

Twitter Updates

No tweets found.