Welkom bij Behind the scenes

This is the place to be, tenminste, als je een eerlijke mening op prijs stelt  ????

Heb jij een onvergetelijk ervaring opgedaan tijdens één van je muziekale uitstapjes en vindt je dat de moeite waard om te delen met de rest van de wereld?
Zet jouw verhaal op de mail vergezeld met een toepasselijke foto en foto van jezelf en als wij vinden dat jouw story een plekje in de media verdient dan vindt je het vanzelf hier op deze pagina terug.
Vergeet ook niet even onze Spelregels door te nemen.

JOUW ERVARING OP MUZIEK-RECENSIES.NL? DAT KAN!

 

Behind the scenes - Big Brother and the Holding Compay

Ergens in 2001. Mijn kantoor, ik was werkzaam bij een boekingskantoor en platenmaatschappij. Aan mijn buro zit Rafael, werkzaam bij Bacardi Nederland (BN). Onderwerp van gesprek is de Jack Daniel’s Rock Nights, een fenomeen in de USA, wat BN ook naar ons land wil halen. Bij het bedrijf waar ik werkte was de opdracht om de bands te regelen neergelegd. Drie rondjes van vijf shows elk. BN wilde echter concerten die niet alledaags zouden zijn en gratis entree. BN betaalde de band, de zaal moest zorgen voor geluid, licht en hospitality, wij al het regelwerk, BN de publiciteit. Twee acts waren al geregeld, we zaten te filosoferen over de derde.

De twee die we al hadden waren Jan Akkerman, die toen zijn crossover-album met Ronald Molendijk, C.U., net uit had, en 16 Down, omdat Rafael daar fan van was. Het budget was erg laag. Jan deed het omdat hij graag ook een paar shows met Ronald wilde doen, 16 Down was gewoon blij met ineens 5 boekingen. Tijdens dit gesprek kwam er een email binnen van Tim Murphy, een Amerikaanse boeker, die bezig was met het regelen van een europese tournee voor Big Brother and The Holding Company (BBHC). Ik had geen idee wie dat waren. Dus even snel lezen, Rafael zat wat op te schrijven.....: verhip, de originele band van Janis Joplin. Serious shit dus. Murphy zocht nog optredens in o.a. België, Duitsland en Nederland, liefst een aantal achter elkaar. Inhoudelijk paste dat helemaal in het concept zoals BN dat voor ogen had.... alleen, dat budget he...maar goed. Niet geschoten is zeker mis dacht ik nog. Dus direct, tijdens het gesprek, Rafael was toch nog druk aan het schrijven, stuurde ik een mail terug: we bieden 5 shows in Nederland, concept snel uitgelegd, budget aangegeven. en verdomd: gelijk een mail terug: We Accept. Ik nog terug mailen of hij dat wel zeker wist en begrepen had dat het geboden bedrag voor 5 shows samen was. Ja hoor. en ze zorgden zelf voor vervoer en hotels. Ik viel zowat van mijn stoel. Rafael zag mijn verbazing en vroeg wat er loos was. Dus vertelde ik hem het idee om deze band te vragen, wat hij gelijk een wereldplan vond. Maar dat zouden wij nooit kunnen betalen....wel dus. Gelijk vastgelegd. Qua voorbereiding was het appeltje- eitje. Tim Murphy hoefde alleen maar de data, tijden en de lcoaties te weten, en dan kwam het goed.

En inderdaad, het kwam goed. Bij het eerste optreden was ik ook nog verbaasd; allemaal oudere mannen en een lekker jong ding als zangeres, ene Kacee Clanton. Wel jammer was dat drummer Dave Getz ziek was en vervangen was door een of andere onbekende Zweed. Dat hadden we graag willen weten, maar goed. Al met al was het zeer succesvol, en tussen mij en de bandleden klikte het erg goed. Ik heb nog de was gedaan voor zangeres Kacee Clanton (die ik jaren nadien in een kleedkamer terug zag als zangeres in de band van Joe Cocker). Ik was one-of-the-guys. Daarna: life goes on. Via facebook contact met de helaas in 2015 overleden Sam Andrew, de gitarist. Per mail af en toe contact onderhouden met Tim Murphy, in 2015 ook laten weten dat ik weer serieus in business was. en toen kwam er ineens een mail, begin 2016, waaruit bleek dat Tim Murphy met pensioen was. Of ik zin had om de band voor europa te gaan vertegenwoordigen.... Nou nou. Nou nou. Daar stond ik wel even van te kijken....Het bleek dat Peter zich nog goed kon herinneren dat het in 2002 allemaal soepeltjes ging en daar waren ze nu naar op zoek. Okee, dat wilde ik dus wel. Eerst maar eens uitzetten in Nederland dan. Na veel heen en weer gemail met Dave Getz en een aantal lokaties was het in oktober 2016 zover: de 11e stond ik op Schiphol, samen met Lain Barbier, om 4 muzikanten af te halen die ik nog nooit had ontmoet, plus 1 die ik nog zou moeten kennen van 14 jaar geleden. Die ene is Peter Albin, bassist en oprichter van de band. Dan de andere vier: Dave Getz, drummer, sinds 1966 erbij; Tom Finch, gitarist, sinds een jaar of 20 deel uit makend van BBHC; Kate Russo, violiste/zangeres/toetseniste, met BBHC in Thailand geweest; Eileen Humphreys, ooit eerder een keer meegedaan, zangeres. en het klikt meteen. Op Schiphol verteld wie ik ben en hoe ik werk, en dat ik me onderdeel wil voelen van de band. Zij zijn niet beter dan ik, maar ik ook zeker niet dan zij. en dat beviel ze wel. Van Schiphol ging het naar het hotel. Later in Arnhem de hele week hetzelfde. Daar een paar uur rusten, om dan de hele meute op te halen, bij mij thuis te eten en nader kennis te maken. Dat werd een reuze gezellige avond. Ze vonden het geweldig om bij mensen thuis te eten en rustig te zitten in plaats van in een veel te duur restaurant, wat ze uiteindelijk zelf zouden betalen.

Woensdag uitslapen, en dan naar het eerste optreden, de North Sea Jazz Club in Amsterdam. Een geweldige locatie! Fantastisch geluid (hulde aan Quint, de geluidsman van de NSJC!!!), lekker eten, alles dik voor elkaar. Gelijk waren we met zijn allen een team: de vijf bandleden, chauffeurs Lain en Frank, Lain tevens als backline-technicus, en ik. Iedereen was bereid om elkaar te helpen en iets voor de ander te doen. Frank liet ook zijn handen wapperen op het podium en liet zien over de nodige ervaring te beschikken (hij reed ooit de trailers van Normaal en de Los-Vast shows). Die saamhorigheid zag je terug op het podium. De chemie was er! Het was notabene het eerste optreden van de band in deze samenstelling, gerepeteerd met elkaar was er nooit. Een ieder had zichzelf thuis voorbereid en naar bleek, was dat zeer grondig gedaan. Wel jammer dat er veel te weinig publiek was. De volgende dag gingen we naar De Bosuil in Weert. Lain’s eigen band More than Blues en de Amerikanen van Brother Hawk verzorgden daar het (dubbele) voorprogramma en we hadden een fijn aanbod van S.e.P. uit Weert om de show vast te leggen aangegrepen. Vijf camera’s, regiewagen buiten, direct gemixed. Puur omdat we dit voor onszelf wilden hebben. Ook daar weer een geweldige sfeer, lekker eten, enthousiast publiek. Achteraf bleken de optredens zo goed te zijn dat er wereldwijd een dvd van wordt uitgebracht, wat ik zelf ga doen, op mijn eigen labeltje O’Dike Records. Wel lekker; ik heb meebetaald, dus ook een evenredig deel van de rechten. en de opnames waren zo goedkoop, dat we al heel snel op break-even zullen zitten. erg interessant dus! Van Brother Hawk kregen we weinig mee; ik zocht wel contact met ze, maar dat hielden ze nogal af. Dan niet. Daarentegen van More Than Blues wel! Frontman Lain Barbier is persooonlijk een fijne vriend, is leider van rockband Turbo waar ik het management voor doe. Hij is tevens backlineroadie voor BBHC. Ook objectief kan je niet anders oordelen dat dit een hele fijne band is, waar we nog veel van zullen horen! Drummer Nico Groen, zeer ervaren (o.a. in Flavium) maken ze niet meer gek; Hammond-organiste Anita Duif haalt de meest fantastische stuwende geluiden uit haar orgel en bassist Mauricio Guerra Lopez doet wat een bassist moet doen: een lekker tapijt neerleggen. Ga kijken als ze in de buurt spelen!

Dan vrijdag, Het Paard in Den Haag. een van de bekendste podia in Nederland. een zeer gastvrije inhouse-crew, waar de ervaring vanaf spat. Relaxed wordt er opgebouwd en de soundchecks gedaan. Onze vrienden van More Than Blues zijn er ook weer. Tijdens de show blijkt waarom het belangrijk is dat muzikanten met respect worden behandeld en dat je ze een goed gevoel geeft. (Overigens was inmiddels, in Weert, mijn vrouw Ada ook omarmd door het team en door Dave direct gebombardeerd tot hoofd merchandising. Dat heeft ze goed gedaan, want na het laatste optreden was praktisch alles uitverkocht; alleen nog een paar t-shirts in incourante maten/kleuren waren er over...) Het Paard wordt plat gespeeld. en dat vinden niet alleen wij; ook de aanwezige recensenten vonden dat. Dave Getz noemde dit optreden zelfs een van de beste optredens van BBHC ooit.... Zaterdag, een vrije dag. Ik had aangeboden om naar Oosterbeek te gaan om het Airborne museum te bezoeken. Van de partij waren Dave, eileen en Peter. Allereerst een bezoek gebracht aan het oorlogskerkhof, zodat je weet waar het museum over gaat. Een zeer indrukwekkende dag, met aan het eind van de middag een fotosessie met de hele band. Mijn achterbuurman Guido Teuben heeft een VW Panorama T1, de klassieke Volkswagenbus, met dubbele voorruit. Fotograaf Boudewijn Lahaye wist een mooie locatie in Arnhem. Ook daar was iedereen goed over te spreken. Uiteindelijk is er de nieuwe oficiële bandfoto uit voortgekomen! Afgesloten werd deze dag met pannenkoeken bakken in Huize Odijk, overgoten met het nodige bier.... Zondag dan, de laatste dag. Optreden in Arnhem, Luxor Live, met ook de gelegenheid om overdag nog wat leuks te doen. Gekozen was er voor de dierentuin, iets wat Eileen zeker niet wilde missen zei ze vooraf. Maar opstaan is niet haar sterkste kant... Dave en Kate wilden sowieso niet mee. Dus daar ging ik met Pete en Tom, plus vriend John, die ook in Amsterdam en Den Haag van de partij was. Valt verder weinig over te zeggen; dat Arnhem een geweldige dierentuin heeft is wel bekend. Dan het optreden in Luxor Live: het lijkt routine: fijne inhouse crew, goed geluid, lekker eten en weer de zaal plat gespeeld. Andere vrieden in het voorprogramma: Stranger In Town; Arnhemse band.

Vermeldenswaard is het gastoptreden van local hero Floor Kraayvanger. Wat een strot! Twee nummers deed ze mee. De andere morgen ging Peter al vroeg naar Schiphol, die wilde naar huis. Dave, Tom, Kate en Eileen hebben nog een paar dagen in Amsterdam rondgehangen. En dan nu???? Terugkijkend op een fijne week: er zijn geen schokkende dingen gebeurd, alles ging goed. Kate Russo weet nu dat coffeeshops echt bestaan. Eileen voorgoed bij de band, wel afwisselend met Darby Gould. En ik? Vrienden voor het leven erbij. Nu bezig met een locatie in Moskou Voor hen... Nederland? Kijken wat de toekomst brengt. Je weet het maar nooit.....

Ton Odijk

BBHC 2016 2

Uw reclame hier?

Dat kan, tegen een schappelijke vergoeding kan uw bedrijfslogo en eventueel wat tekstregels op deze site staan.
Ook als er geen rechtstreekse binding is met muziek kunnen wij misschien wat voor u betekenen.

Wilt u daar meer over weten neem dan even contact met de redactie op via de contact button.

Twitter Updates

No tweets found.